“ افرنگ“

به نام خداوند بخشاینده مهربان

 

 

قسم به قلم...

 

و آنگاه که قلم می تراود ،

سماع می کند

و آوازی بی صدا سر می دهد،

 

قلم رسولی است برای نگاشتن درون انسان،

و چه زیباست اگر انسان دردی داشته باشد و رسولی در دست...

 

و چه زیباست نوشتن...

اگر پاک باشد و زلال...

و اگر برآمده از دردی والا باشد...

 

نوشته صداست...

صدایی که دیده می شود!

 

و نوشتن موهبت است. موهبتی الهی.

 

راستی عجیب نیست که خداوند  به قلم هم سوگند خورده؟!

 

قلم رسول است...

پس باید دور باشد از هرگونه ناپاکی...

 

درود بر همه ی آن ها که قدر این نعمت الهی را می دانند،

برآن ها که آن را نیالوده اند،

و آن ها که رسالت قلم را پاس می دارند...

 

چهاردهم تیر- روز قلم – مبارک باد.

 

 

 

برایم مبارک است که نوشتن در وبلاگ جدیدم را در چنین ساعاتی آغاز می کنم.

زمانی بین روز قلم و سالروز میلاد مولا علی علیه السلام که کلام و خیال قاصر است ازبیان و درک عظمت و والائی حضرتش.

 

این ایام بر شما مبارک باد مخصوصا برهمه ی پدران گرامی.